الأديب الأستاذ/ رافع الفرطوسي
البلد / العراق
القصة القصيرة/قصة قصيرة
Uody Altameemi
رئيس اكاديمية سفير القلم الدولية هولندا
الدكتورة / أميمة معتوقي / نائب رئيس مجلس ادارة
الدكتورة / Ňabila Salah Eddine / مسؤول لجنة التوثيق والتدقيق
نهرُ.. فنخلُ .. فياسمين
يظنون أنهم يعرفونني , حين يحاورني أحدهم أو تبتسم لي أحداهن , حين يتذمر مني هذا ويمدحني ذاك , ارى في وجوههم قناعة تامة بما يفعلون وثقة بما يقولون فأردد في سري : يا للمساكين !
كيف يظن أولئك بأنهم يعرفونني في الوقت الذي ما زلت ابحث فيه عني ؟ فأنا لستُ ما يتصورون , ولستُ ما يعرفون , أنا شخص الى الان لا اعرفني , طالما أجبرت على حيازة وثيقة استوطنت جيبي قسراً .
ولد أبي في قرية تشرب من سطح نهرٍ وتأكل من جوف آخر, وفي كوخٍ يطل على نقطة التقاء هذا و ذاك ولدت أمي , بعيدان , غريبان لحظة المولد , وبأمرٍ اقوى من دستور الدولة وأثبت من قانونها , اقتربا أكثر حتى صار ينسب أحدهما للآخر.
ليس هناك من الذكريات ما يتعدى الماء والطين , وما في حكاياتِ ليالي الشتاء حديث الا وكان النهر والنخل محتواه , لتأكيد رعشةَ تتنامى بين اضلاعي , أسعى لتكسيرها شهقات واحدة فواحدة , خجلاَ من ان يقال ان ابن الماء قد يهزه البرد في لحظةٍ ما , حتى يأتي الحديث على ذكر القصب لتتذرع اطرافي بتجسيدِ دوره , فأراني أهتز يميناَ وشمالاَ ثم التصق ببساط النسيج تحتي لأعود جزءا من حقيقته الليلية , خيط ينتمي الى الاشياء بصفةٍ مؤقتة .
هذان, من اعترفا بأنهما لا يعرفانني جيدا , وشجعاني على ان استمر بالبحث عني , داعيان ربهما ان أجدني قبل أن يواريا الثرى , لو بسويعاتٍ قليلة , ليس فينا شخص مقتنع بما يجري ,
فلماذا لا نغير الحديث لليلة؟ ولا بأس ان نبدأ ايضا من النهر والقصب .
من نهرين بالماء والطين ونخلة وعود قصب , تشكلت أنا, انا الحقيقة الآنية , والنتيجة المقدرة ,
منحت أسماَ لم يستشرني أحد باختياره , وكذلك نسبت الى أرضٍ تناسى من نسبني اليها جغرافيا التكوين واعتمد على تلك التي حددها قانون الاسلاك الشائكة والجدران العازلة , وهذا ما أقرأه في بطاقتي الوطنية , احملها لحاجتي اليها , رغم اعتراضي على جلِ ما ورد فيها .
تتفحص اناملي الخارطة المرسومة على جدار الدار قبل مولدي , تسير سبابتي طوعاَ مع النهر الذي شرب منه ابي , اجده اقد أمتد كعاشقٍ برداءٍ ازرق بين حقول الياسمين , قبل ان يكمل رحلته صوب جنات النخيل عابراَ صحراء واسعة يبث فيها الحياة .
وفي كل تلك المساحات أجد أشباه ابي , بصورته وصوته .. بل أجد من يحمل ملامح وجهي على كفه , يسلمها لأخرٍ يحمل ملامح وجه أبي , ويضعها أمانةَ في هودج الحسناء التي ما أن رفعت الخمار عن وجهها حتى وجدتها تريد ان تشبه أمي !
غيرت طريقة البحث شاكراَ أناملي , فقد حان دور قدمي بالمسير نحو حقيقة يرفضها زارعو الاسلاك الشائكة فوق صدور الياسمين واضلاع النخيل , متمردا على القانون الذي شرعوه دون موافقتي , وعملوا به رغما عني ليجتثوا كياني , وليصنعوا مني شخصا كما يريدون .
على الحد الفاصل بين بين نخلة وزهرة ياسمين , اشاهد النهر باسماَ يمر على الجميع غير آبه بالشكليات التي وضعوها , اسعدني المنظر حيث يمر من انتمي اليه دون عائق وسؤال , فلماذا يسألونني ؟
- جواز السفر والتأشيرة لو سمحت .
لا املك جوابا لسؤال لست مقتنعا به اصلا , ليس لدي رد لجملة لا اؤمن بها .
يكرر السؤال بلهجةٍ اشد وصوت أعلى .
- هل أنت منهم ؟
- ماذا تقصد ؟ ومن هم الذين أنا منهم
- أولئك الذين لا يعرفونني حين أقبل عليهم رغم أن النهر يمر قاطعاً ديار قومي , زراعا فيهم الحياة والثبات .
- أرني جواز سفرك وإلا منعتك من المرور .
- لم اسعَ للحصول على واحدٍ , أدرك بأنني لا احتاج اليه حين اتنقل بين أهلي وعلى أرض اجدادي , ألا ترى النهر ؟ أنا وانت اليه والى طينه ننتمي , فهل سنحتاج الى تأكيد هوية بعد هذا؟
- ارجع , وعد بما يثبت انتماءك , واذا كان علىَ ان اساعدك , فعليك ان تخبرني أولا :
- من أين أنت
- اخبرتك انني انتمي للنهر الذي تنتمي اليه , بين النخيل والقصب كان مولد امي وابي , التفتا يوما فوجدا إرثا لهما على ضفاف نفس النهر يعبق بعبير الياسمين , وبما أنك لم تفهم لغتي فلا بأس بأن اخبرك بلغة راسمي الحدود لتعرفني , او على الاقل لتصدقني : أنا سوراقي ...
فهل يمكنني, كما النهر المرور ؟
الترجمة للغة الهولندية. ....
kort verhaal
Een rivier.. we zullen ziften.. Jasmine
Ze denken dat ze me kennen, als iemand tegen me praat of iemand naar me lacht, als deze over me klaagt en die me prijst, zie ik op hun gezichten volledige overtuiging in wat ze doen en vertrouwen in wat ze zeggen, dus ik zeg in het geheim: O arme mensen!
Hoe denken ze dat ze me kennen terwijl ik nog steeds naar me op zoek ben? Ik ben niet wat ze zich voorstellen, en ik ben niet wat ze weten, ik ben een persoon tot nu toe ken ik mezelf niet, zolang ik gedwongen werd een document te bezitten dat met geweld in mijn zak werd gestopt.
Mijn vader werd geboren in een dorp dat dronk van de oppervlakte van een rivier en at uit de diepten van een andere, en in een hut met uitzicht op de ontmoetingsplaats van dit en dat, mijn moeder werd geboren, ver weg, vreemd op het moment van geboorte , en door een bevel dat sterker was dan de grondwet van de staat en bewezen werd door zijn wet, kwamen ze dichterbij totdat de een aan de ander werd toegeschreven.
Er is geen herinnering die verder gaat dan water en modder, en er is geen sprake in de verhalen van winternachten, behalve dat de rivier en palmbomen de inhoud zijn, om een beving te bevestigen die tussen mijn ribben groeit, ik probeer het een voor een te breken één, beschaamd om te zeggen dat de waterzoon op een bepaald moment door de kou kan worden geschud, totdat het gesprek komt. het kleed onder me om terug te keren naar een deel van zijn nachtelijke werkelijkheid, een draad die tijdelijk bij de dingen hoort.
Deze twee, die toegaven dat ze me niet goed kenden, moedigden me aan om naar me te blijven zoeken, terwijl ze tot hun Heer baden om me te vinden, ook al was binnen een paar uur niemand van ons overtuigd van wat er aan de hand was.
Dus waarom veranderen we het gesprek niet voor de nacht? Het is prima om ook vanaf de rivier en het riet te beginnen.
Uit twee rivieren met water en modder, en een palmboom en riet, werd ik gevormd, ik ben de onmiddellijke realiteit, en het geschatte resultaat,
Ik kreeg een naam die niemand me uit vrije keuze raadpleegde, en ik werd ook toegeschreven aan een land dat vergeten was door degenen die me toeschreven aan de geografie van de vorming en vertrouwden op degenen die werden gedefinieerd door de wet van prikkeldraad en isolerende muren, en dit is wat ik in mijn nationale kaart lees, ik draag het omdat ik het nodig heb, ondanks mijn bezwaar tegen het meeste van wat erop staat.
Mijn vingers scannen de kaart die voor mijn geboorte op de muur van het huis is getekend, mijn wijsvinger gaat vrijwillig mee met de rivier waaruit mijn vader dronk, ik vind hem uitgestrekt als een minnaar in een blauw gewaad tussen de jasmijnvelden, voordat hij zijn reis naar palmtuinen, door een uitgestrekte woestijn waarin hij leven inademt.
En in al die ruimtes vind ik de gelijkenis van mijn vader, met zijn beeld en zijn stem.. Ik vind zelfs iemand die de trekken van mijn gezicht op zijn handpalm draagt, het aan een ander overhandigt met de trekken van het gezicht van mijn vader, en het zet in vertrouwen in het gehuil van de mooie vrouw die, zodra ze de sluier van haar gezicht optilde, merkte dat ze op mijn moeder wilde lijken!
Ik veranderde de onderzoeksmethode en bedankte mijn vingertoppen. Het was tijd voor mijn voeten om naar een realiteit te lopen die werd verworpen door de prikkeldraadplanters op de borsten van jasmijn en palmribben, in opstand tegen de wet die ze zonder mijn toestemming hebben uitgevaardigd, en ze werkte er tegen mijn wil mee om mijn entiteit te ontwortelen en mij een persoon te maken zoals ze wilden.
Op de grens tussen een palmboom en een jasmijnbloem, kijk ik naar de rivier die voorbijgaat met een glimlach naar iedereen, zonder me te bekommeren om de formaliteiten die ze erin stoppen. Ik was blij met de aanblik waar mijn mensen ongehinderd en een vraag passeren, dus waarom vragen ze mij?
Paspoort en visum alstublieft.
Ik heb geen antwoord op een vraag waar ik helemaal niet van overtuigd ben, ik heb geen antwoord op een stelling waar ik niet in geloof.
De vraag wordt herhaald in een sterkere en luidere toon.
- Ben jij een van hen?
- Wat bedoel je ? En wie zijn degenen die ik ben?
Degenen die mij niet kennen als ik ze nader, ook al gaat de rivier door mijn vaderland en plant in hen leven en standvastigheid.
Laat me je paspoort zien, of ik zal voorkomen dat je er doorheen gaat.
- Ik heb er niet een gezocht, ik besef dat ik het niet nodig heb als ik tussen mijn familie en op het land van mijn voorouders verhuis, zie je de rivier niet? Jij en ik zijn van hem en van Tina, moeten we hierna de identiteit bevestigen?
Ga terug, beloof bewijs dat je erbij hoort, en als ik je moet helpen, moet je me eerst vertellen:
- waar kom je vandaan
- Ik vertelde je dat ik bij de rivier behoor waartoe jij behoort, tussen palmen en riet was de geboorte van mijn moeder en vader, ze keerden zich op een dag om en vonden een erfenis voor hen aan de oevers van dezelfde rivier die naar jasmijn rook, en aangezien je mijn taal niet verstond, is het oké om je te vertellen in de taal van de grenszetters, zodat je me kent, of me tenminste gelooft: ik, mijn server...
Kan ik, als de rivier passeren?
Rafea Al-Fartousi
Basra 2022
الخميس 13/10/2022
نهر فنخل فياسمين (قق) : بقلم / رافع الفرطوسي
العراق
