Uody Altameemi
رئيس اكاديمية سفير القلم الدولية من هولندا
الدكتورة / أميمة معتوقي / نائب رئيس مجلس ادارة
Dr. Ňabila Salah Eddine
مسؤول لجنة التوثيق
اللغة في عصر الفضاء الأزرق
لقد كثر الجدال و النقاش حول لغة الابداع , و راح كل ناقد و مفكر و أديب يدلي بأرائه حول كيفية التعامل مع اللغة في التأليف و مدى أهميتها في ايصال المفاهيم الأدبية و الاجتماعية و السياسية لدى القارئ…
لكل أديب رصيد لغوي يمكنه من الكتابة و التأليف , إلا أن هذا الإختلاف في كيفية استعمال هذه اللغة و كيفية التعامل معها لغرض الوصول إلى الهدف , فلا ننسى أن المبدع دوره الأساسي هو طرح أفكار ما و جعل القارئ يقتنع بها , و ليس عرض كلمات و جمل تبرز من خلالها العبقرية اللغوية للمبدع .., طبعا نجد أن اللغة تختلف إختلافا كليا من لون أدبي لآخر , فلغة القاص ليس بالضرورة لغة الشاعر و لغة الناقد ليست هي لغة المسرح أو السينما …
هذا مع الأخذ بعين الاعتبار مضمون و محتوى الانتاج الأدبي , كما نجد أيضا أن اللغة ترتبط ارتباطا وثيقا بثقافة أفراد المجتمع .., و من خلال هذه النقطة بالذات أصبحت اللغة تسير وفقا للتقدم و جعلها تأخذ طابعا خاصا و هذه مسألة حتمية لا مفر منها , و اعتقد شخصيا أن هذا ليس ضعفا كما يعتقد بعض المفكرين و انما تطورا لها , فالكلمات و المفردات العلمية أصبحت حاليا تأخذ حيزا كبيرا في قاموسنا اللغوي , فتسمية الإختراعات و الإكتشافات أدت إلى بروز _ مصطلحات _ جديدة لم يسبق لها أن وجدت من قبل , و هذا شيئ منطقي و مفروض و متوقع أيضا …
مما أدت أيضا إلى تغيير مفاهيم و أفكار المجتمع و جعلته أكثر تفكيرا و أكثر ملاحظة و أكثر استنتاجا و أقل ثرثرة , و اسمحوا لي _ حضرات _ الأدباء أن أقول لكم , أنكم أصبحتم بعيدين كل البعد عن مفهوم الأدب و الإبداع , و أصبحتم تطلقون كلمة أديب الا على الانسان الذي يلعب بلغة لعبا , فما فائدة فخامة اللغة اذا كانت لا تصل الى فوهة الأذن , ان الأدب ليس زخرفة و إنما أفكار و إصلاح و تعبير صادق عن حالة ما , و الأديب الحق هو من استطاع أن يصل بأفكاره الى قلب القارئ و أن يحرك مشاعره ..
اخبروني أيها الأدباء الأعزاء , كيف ستحركون مشاعر الناس بفخامة لغتكم بعدما أصبحت لا تجدي شيئا في عصر _ الفيديو و الكونكورد _ , و هنا لست بصدد انكار دور الأدب في تطوير المجتمع و انما بصدد تغيير مفهوم الأدب الذي تغير مفهومه عند كافة أدباء العالم , ما عدا أدبائنا العرب اللذين تشبتوا بلغة أبي تمام و المتنبي , ان الأدب ليس عاجزا عن خدمة المجتمع و انما أنتم اصدقائي الأدباء عاجزون عن ذلك …
أتعرفون لماذا ؟؟
بكل بساطة لأنكم تفتقرون للمادة العلمية , و من افتقر لهذه المادة أصبح منعزلا عن المجتمع بلغته و بتفكيره و حتى في طريقة كتابته و ابداعه , فكيف يستطيع الأديب في هذه الحالة أن يغير في حياة المجتمع و يخدمه ؟!! , و هذا هو السبب بالذات الذي جعل _ رفوف مكتباتنا _ مكدسة بالكتب الأدبية على مختلف ألوانها و خاصة مؤلفات كتابنا , فلا من قارئ و لا من مستمع , ترى ما هو السبب ؟ هل هذا ناتج عن ضعف مستوى القارئ لغويا ؟ أم عن فقدانه الذوق الأدبي ؟
الحقيقة لا هذا و لا ذاك , و انما هو الاختلاف الزمني بين الأديب و القارئ , أقصد أن الأديب يعيش بلغته في العصر العباسي و القارئ يعيش بأفكاره في الحاضر , هذه الأفكار التي لها لغتها الخاصة و أسلوبها الخاص ,
يعتقد بعض أدبائنا أن الأديب يجب أن يبقى أديبا بلغته , أي باللغة التي يتطلبها الأدب , فالأدب لغة قبل كل شيئ , من خلال هذا القول يظهر جليا أن اللغة هي التي تتحكم في الكتابة الابداعية , و لكن أنا شخصيا أعتقد غير ذلك , ففي وقتنا الحاضر أصبحت الظروف الاجتماعية و السياسية و حتى العلمية هي التي تفرض لغة معينة على الأديب …
بدون شك ستكون اللغة _ علمية _ و هذه الأخيرة لا نلمسها في الكلمات فحسب و انما في طريقة التفكير و بعد النظر و العمق في المضمون و السهولة و البساطة في ايصال الأفكار الى القارئ , و لابد على أدبائنا أن يفكروا جيدا بأن مؤلفاتهم ليست لأصدقائهم الأدباء و انما للسواد الأعظم من الشعب أي _ للطبيب و المهندس و الحداد و النجار و..و..و…
هناك نقطة أخرى مهمة , كثيرا ما استغربت لها حين وجدت أن الكثير من أدبائنا يقفون حجر عثرة في وجه التجديد و خاصة في وجه الشعر الحر و القصيدة النثرية _ الفنية _ , الحقيقة ليس هناك أي مبرر للمعارضة … لقد راح بعضهم يقول أن سبب ظهور هذا اللون الشعري الجديد هو ضعف الشعراء لغويا….و الله لست أدري كيف يفكر هؤلاء ؟ ان هذا ليس ضعفا لغويا و انما تطورا فكريا سببه التقدم الحضاري و التكنولوجي , صدقوني ان قلت لكم أن هؤلاء المجددين ليسوا عاجزون عن كتابة القصيدة العمودية و انما التصنع و التكلف في كتابتها سيجعل الشاعر يحيد كثيرا عن هدفه و عن قرائه , سأسوق لكم أحبائي الأدباء مثالا حيا عن ذلك :
نعرف جميعا أن الحضارة العمرانية بلغت أوجها في العصر العباسي و حتى الأندلسي , و ما قصر الحمراء و الزهراء الا دليل على ذلك , هل هذا معناه أن مهندسي وقتنا الحاضر عاجزون عن ابداع مثل تلك التصاميم ؟ أبدا … و انما الظروف العصرية لا تسمح بذلك , فبدلا أن يبني قصرا لمساحة شاسعة , بامكانه استغلال نفس المساحة في بناء حي سكني بجميع مرافقه , و هنا تعم الفائدة أكثر , فالقصيدة كذلك .. أضف الى ذلك أنني لا أجد مقياسا أدبيا أو لغويا يتعارض مع هذا التجديد , و الحكم دائما يكون للقارئ , فالقارئ هو المقياس الأول و الأخير لهذا التجديد , و مقياسه يتمثل في مدى اقباله على هذا النوع من الشعر و مدى تأثره به ..
شخصيا لا أعتقد أن هناك نقاش حول لغة الابداع و الكتابة و انما هناك نقاش حول طريقة الكتابة و كيفية الوصول الى قلب القارئ .
بقلم / منير راجي / وهران / الجزائر
الترجمة للغة الهولندية. ....
Taal in het tijdperk van de blauwe ruimte...
Door Mounir Radji
Er is veel controverse en discussie geweest over de taal van creativiteit, en elke criticus, denker en schrijver begon zijn mening te geven over hoe om te gaan met taal in auteurschap en de mate van het belang ervan bij het communiceren van literaire, sociale en politieke concepten aan de lezer...
Elke schrijver heeft een taalkundig evenwicht dat hem in staat stelt te schrijven en te schrijven, maar dit verschil zit in hoe deze taal wordt gebruikt en hoe ermee om te gaan om het doel te bereiken.Hierdoor komt het taalkundige genie van de maker naar voren.. Of Natuurlijk vinden we dat de taal volledig verschilt van de ene literaire kleur tot de andere. De taal van de verteller is niet noodzakelijk de taal van de dichter en de taal van de criticus is niet de taal van theater of film...
Dit houdt rekening met de inhoud en inhoud van literaire productie, en we ontdekken ook dat taal nauw verbonden is met de cultuur van leden van de samenleving. speciaal karakter en dit is een onvermijdelijke kwestie, en persoonlijk denk ik dat dit geen zwakte is zoals sommige denkers geloven, maar eerder een ontwikkeling ervan. Wetenschappelijke woorden en woordenschat nemen nu een grote plaats in ons taalkundig woordenboek in. De naamgeving van uitvindingen en ontdekkingen hebben geleid tot de opkomst van nieuwe termen die nog nooit eerder zijn gevonden, en dit is iets logisch, voorschrijvend en voorspelbaar...
Wat er ook toe leidde dat de concepten en ideeën van de samenleving veranderden en het meer nadenken, meer observeren, meer deductief en minder spraakzaam maakte. creativiteit, en je gebruikt nu het woord schrijver. Behalve de mens die met een taal speelt voor speelgoed, wat heb je aan de luxe van taal als het de mond van het oor niet bereikt, die literatuur is geen ornament maar eerder ideeën, hervormingen en eerlijke uitdrukking van een situatie, en de echte schrijver is degene die met zijn gedachten het hart van de lezer wist te bereiken en die zijn gevoelens opwekte.
Vertel me, beste schrijvers, hoe u de gevoelens van mensen zult opwekken met de pracht van uw taal nadat deze nutteloos is geworden in het tijdperk van video en Concorde.Onze Arabische schrijvers, die gehecht zijn geraakt aan de taal van Abu Tammam en Al-Mutanabbi, dat literatuur niet onbekwaam is om de samenleving te dienen, maar jij, mijn literaire vrienden, bent daar niet toe in staat...
Weet u waarom??
Simpelweg omdat je geen wetenschappelijk materiaal hebt, en wie dit materiaal mist, is geïsoleerd geraakt van de samenleving door zijn taal, zijn denken en zelfs de manier waarop hij schrijft en zijn creativiteit, dus hoe kan een schrijver in dit geval het leven van de samenleving veranderen en het dienen ?!! En dit is precies de reden waarom onze bibliotheekplanken vol staan met literaire boeken van verschillende kleuren, vooral de geschriften van ons boek. Er is noch een lezer noch een luisteraar. Wat is de reden? Is dit het gevolg van een taalkundig laag niveau van de lezer? Of verlies van literaire smaak?
De waarheid is noch dit noch dat, maar het is het tijdelijke verschil tussen de schrijver en de lezer, ik bedoel dat de schrijver in zijn taal leeft in het Abbasid-tijdperk en de lezer leeft met zijn gedachten in het heden, deze ideeën die hun eigen taal en eigen stijl,
Sommige van onze schrijvers zijn van mening dat de schrijver een schrijver moet blijven in zijn eigen taal, dat wil zeggen in de taal die de literatuur vereist. Het zijn de sociale, politieke en zelfs wetenschappelijke voorwaarden die de schrijver een bepaalde taal opleggen...
Zonder twijfel zal de taal wetenschappelijk zijn, en dat laatste raken we niet alleen in woorden aan, maar in de manier van denken, vooruitziendheid, diepte in inhoud, gemak en eenvoud bij het overbrengen van ideeën aan de lezer, en onze schrijvers moeten goed nadenken dat hun boeken niet voor hun literaire vrienden zijn en dat het voor de overgrote meerderheid van de mensen is, d.w.z. de dokter, de ingenieur, de smid, de timmerman, en...en...en...
Er is nog een belangrijk punt, waar ik vaak verbaasd over was toen ik ontdekte dat veel van onze schrijvers vernieuwing in de weg staan, vooral in het licht van vrije poëzie en het prozagedicht _ artistiek _. De waarheid is dat er geen rechtvaardiging is voor oppositie... Sommigen van hen zeiden dat de reden voor de opkomst van deze kleur De nieuwe poëtische is de taalkundige zwakte van de dichters... Bij God, ik weet niet hoe deze denken? Dit is geen taalkundige zwakte, maar eerder een intellectuele ontwikkeling veroorzaakt door beschaafde en technologische vooruitgang. Geloof me, als ik je vertel dat deze vernieuwers niet in staat zijn om het verticale gedicht te schrijven, maar de kunstmatigheid en pretentie die het de dichter zal maken veel afwijken van zijn doel en van zijn lezers, ik zal je mijn geliefde schrijvers een voorbeeld geven Levend erover:
We weten allemaal dat de stedelijke beschaving haar hoogtepunt bereikte in het Abbasid-tijdperk en zelfs in Andalusië, en de paleizen Al-Hamra en Al-Zahra zijn daar slechts het bewijs van. Betekent dit dat de ingenieurs van onze tijd niet in staat zijn om dergelijke ontwerpen te maken? Nooit ... maar de moderne omstandigheden laten dit niet toe, dus in plaats van een paleis te bouwen voor een groot gebied, kan hij dezelfde ruimte gebruiken om een woonwijk met al zijn faciliteiten te bouwen, en hier is het voordeel wijdverbreid, zoals het gedicht is ook .. Voeg daarbij dat ik geen literaire of taalkundige maatregel vind die in tegenspraak is met Deze vernieuwing, en de uitspraak is altijd aan de lezer.
Persoonlijk denk ik niet dat er een discussie is over de taal van creativiteit en schrijven, maar eerder een discussie over de methode van schrijven en hoe je het hart van de lezer kunt bereiken.
Geschreven door / Mounir Raji / Oran / Algerije
الإثنين 13/6/2022
اللغة في عصر الفضاء الأزرق : بقلم / منير راجي
الجزائر