شعر: د. أوميد كوبرولو
مِنْ أغوارِ صَمتِها الواجم
كان نداء
متسامياً يَختَرِقُ دفينات مشاعري
ويتمطىٰ
مثل غمائم الضباب
وبريق البسمةِ علىٰ
محيا الأطفال اليتامىٰ
وأقواسُ قزح
كانتْ كحبات الدموعِ تومضُ
ثم تَخبو
"دياري" تَقولَها وتَطلقُ صرخة
فَتحضنني إثرها رغوة الأمواجِ
فَلولاها
ما كانتْ الدموع
وَلا رَعشةَ البِحارِ
هُناك ،
في غُدوّي والّرّواح
كانتْ أغنيات عِذابُٗ مِلاح
هادئة ترفرفُ علىٰ دياري
هانئةً تَمرُّ سويعاتي
بيدَ أنّي
وقبيل أن أفقدها
فَقدتُ ذاتي
في الدياجىٰ الحالكاتِ
دياري
من كلِّ شيء أجمل
وحتى الظلام
ساعة يغرقُ دياري
فاتن وجميل .
د. أوميد كوبرولو
فنلندا ...../////
الترجمة للغة الهولندية. ....
mijn huis
Poëzie: dr. Omid Koprulu
Uit de diepten van haar oorverdovende stilte
was een telefoontje
subliem doorboort de begrafenissen van mijn gevoelens
en rijdt
zoals nevels
En de sprankeling van een glimlach op
Gezicht van weeskinderen
en regenbogen
Ze waren als tranen
dan vervagen
"Dagboek" zeg je en krijsen
Toen omhelsde het schuim van de golven me
Als het niet voor haar was
Wat waren de tranen?
noch de ruk van de zee
daar ,
In mijn ochtend en ziel
Het waren de liederen van kwelling ٗ navigator
Rustig fladderend over mijn huis
Vaarwel mijn uren gaan voorbij
maar ik
En voordat ik het verlies
ik ben mezelf verloren
In het donker
mijn huis
Het mooiste van alles
Zelfs het donker
kijk hoe mijn huis verdrinkt
Charmant en mooi.
dr.. Omid Koprulu
Finland.....////
الأحد 15/5/2022
دياري : بقلم / أوميد كوبرولو
فنلندا