Uody Altameemi
رئيس اكاديمية سفير القلم الدولية هولندا
الدكتورة / أميمة معتوقي / نائب رئيس مجلس ادارة
Dr. Ňabila Salah Eddine
مسؤول لجنة التوثيق
رواية – تمزقها الآلام
الفصل السادس والأخير
ومرت الأيام واقترب موعد الزفاف وحجزت أحلام وعريسها قاعة الفرح وبدأ العد التنازلي ليوم الزفاف ، كانت ليلى مشغولة البال بما سوف ترتدي في ذلك اليوم ، حتى استقر رأيها على فستان سهرة تبدو فيه رائعة الجمال ، لقد مرت الساعات وجاء يوم الزفاف ، أحلام تنزل من السيارة وفى يدها عريسها ، وبدأت الزفة ، كانت ليلى سعيدة وهى تنظر إلى أحلام ، إنها تشاركها فرحتها ، وما أن قاربت الزفة على الانتهاء ، حتى بدأ المعازيم بالدخول داخل القاعة ، ودخلت ليلى ووالدها ، كانت أحلام تبدو جميلة ، لقد لفتت الأنظار كان فستانها الأبيض رائعاً ، وكان عريسها أنيقاً ، الكل يغنى والكل يرقص ، والد أحلام يعانق أخاه الحاج حسن لقد امتلأت عينه بالعبرات ، الكل سعيد والبهجة تملأ المكان ، العروسان في الكوشة ، ولم تمر لحظات حتى دخلت ، إنها أخت جلال ، نظرت سوسو إلى ليلى قائلة لها : انظري هناك ، نظرت ليلى فوجدت أخت جلال تسلم على أم أحلام ثم جلست ، نظرت ليلى إلى سوسو ثم أردفت قائلة : لم أراها منذ فترة طويلة ذهبت إليها من أجل إن أعرف أخبار جلال فقالت أن أخباره انقطعت ولا يعرفون أخباره ، ثم استأنفت ليلى حديثها قائلة : سوف أذهب وأُسلم عليها ، ذهبت ليلى في اتجاه أخت جلال وسلمت عليها وجلست بجوارها ، نظرت أخت جلال إلى ليلى قائلة : أريد أن أتحدث معك في أمر هام بخصوص جلال ، ثم استأنفت حديثها قائلة : ولكن في وقت أخر سوف أتى إليكم وأجلس مع والدك ، تملقتها ليلى قائلة :جاءتكم أخبار عن جلال ؟ تبسمت أخت جلال ثم أردفت قائلة : سوف تعرفي في زيارتي لكم اذهبي الآن وشاركِ بنت عمك فرحتها ، وما أن خطت ليلى بعض الخطوات حتى نادت عليها أخت جلال طالبة منها نمرة هاتفها المحمول حتى يكونا على اتصال ، وفى ذلك الوقت شرد فكر ليلى في إمكانية الحصول على جلال ، فأعطتها النمرة وانصرفت اتجاه سوسو ووالدها وجلست بجوارهم لازالت فقرات الأغاني تذاع والصوت عالي يصم الأذان ، وما أن انتهت مراسم الفرح حتى ذهبت ليلى ووالدها بسيارتها وراء العروسين من أجل أن تشارك في زفافهما بالسيارات ، ولم تترك ليلى أحلام إلا على باب شقتها هي وعريسها ، ثم رجعت ليلى إلى منزلها هي ووالدها كانت ليلى مرهقة ، كان يوماً جميلاً ، ولكن وجود ليلى مع أحلام طول هذه المدة من الصباح الباكر إلى أن أوصلتها إلى شقة عريسها جعلها تشعر بالتعب والإرهاق ، وما أن استرخى جسدها على الفراش حتى ذهبت في نوم عميق ، وفى اليوم التالي ذهبت ليلى ووالدها إلى أحلام من أجل المباركة لها ، وما أن انفردت بأحلام حتى قصت لها ما دار بينها وبين أخت جلال ، فتبسمت أحلام قائلة : خيراً ، ثم أردفت قائلة ربما وجدوا جلال ؟ وبعد فترة من الوقت قامت ليلى ووالدها بالانصراف ، ومرت الأيام ، سبع أيام مرت من لحظة لقاء ليلى بأخت جلال في الفرح ، وأخيراً رن الهاتف المحمول يحمل معه بشرى قدوم أخت جلال ، طلبت أخت جلال من ليلى أن تستأذن والدها من أجل قدومها ، عاجلتها ليلى وهى متلهفة قائلة تشرفي في أي وقت ، قالت أخت جلال سوف أحضر إليكم اليوم بعد المغرب أنا وأخويا عمرو ، قالت ليلى : وأنا ووالدي في انتظارك ، وأنهت أخت جلال المحادثة ، ذهبت ليلى إلى والدها وأخبرته بمضمون المحادثة ، ثم قامت ليلى بالاتصال بأحلام ومهجة وأخبرتهم بخبر قدوم أخت جلال اليوم ، فأصبح عقل كلاً من أحلام ومهجة يتساءل عما سيسفر عنه هذا اللقاء ، وتمر الأحداث عاصفة ، لقد أتى موعد قدوم أخت جلال ، كانت ليلى في حالة اضطراب شديد كانت تنظر من شرفتها ثم ترجع إلى الصالة ثم تعاود مرة أخرى ، كانت تسأل نفسها ، هل جلال ظهر بالفعل ؟ طرقات على الباب ، لقد وصلت أخت جلال ، ذهبت ليلى مسرعة في اتجاه الباب وفتحته ، إنها أخت جلال وأخوها الصغير عمرو ، تبادل كل منهما العناق ثم أخذتهما ليلى إلى الصالون ، حضر والد ليلى وسلم عليهما ، نظرت أخت جلال لوالد ليلى قائلة : أنا سعاد أخت جلال أكيد فاكرني ، تبسم والد ليلى قائلاً أكيد فاكر فضحك الجميع ، نظرت ليلى إلى سعاد قائلة : الموضوع بخصوص جلال ثم استأنفت قائلة : جلال ظهر ، تبسمت سعاد قائلة : نعم ظهر ، نظرت ليلى إليها والفرحة لا تسعها قائلة : لما لم يأتي معكم ؟ وأين هو الآن ؟ هل سأل عنى ؟ نظر إليها والدها قائلاً اصبري يا ليلى الآن سوف نعرف الأمر، وبدأت سعاد في الحديث قائلة : أبلغونا بقدوم جلال ، فذهبنا إلى المطار لاستقباله ، كانت حالته لا تسمح بالرجوع إلى المنزل منفردا ، واستقبلناه وذهبنا إلى المنزل كانت حالته صعبة لقد تعرض لحادث ، كان معه خطابان ، أحدهما لحضرتك والأخر من الرجل الذي ساعد على ترحيله يقص لنا الملابسات التي يعلمها وكيف ساعد في ترحيله إلى مصر ، فقاطعتها ليلى قائلة : وماذا قال في الخطاب ؟ نظرت إليها سعاد ثم أردفت قائلة : لقد أخبرنا في خطابه كيف حصل على جلال ، فذكر أن صاحبه ذكر له عن شخص كان قد أصيب منذ أكثر من ثلاث سنوات ولم تكن معه ما يثبت هويته كانت إصابته كبيرة ولكنها مستقرة وعندما تحسنت حالته وجدوه لا يتذكر شيئاً وثقل في لسانه ، ثم استأنف في خطابه قائلاً : صديقي هذا كان يعمل في المستشفى التي تعالج جلال ، وعندما كتب له الأطباء خروج أخذه معه وقام بمساعدته في الحصول على عمل ، لقد قام بالعمل في أكثر من مكان كانت حالته لا تساعده على الاستمرار في العمل ، ثم ذكر لنا أن جلال في تلك الفترة التي قابل فيها صديقه كان يبحث عن عمل ، ثم استأنف حديثه في الخطاب قائلاً : طلبت من صديقي أن يأتي لي بجلال ليعمل معي في المحل الذي امتلكه ، فوافق صديقي على الإتيان بجلال ، وبعد يومين جاء بجلال ، قمت بتعريفه ما سوف يفعله من عمل ، ومرت أربعة أشهر ، وفى أحدى الأيام وقفت سيارة ونزل منها رجل طلب شراء علبة سجائر ، وما أن وقعت عيناه على جلال ، حتى ذهب إليه مسرعاً وهو يقول : جلال ، جلال ، نظرتُ إليه متسائلاً حضرتك تعرفه ؟ نظر نحوي قائلاً : نعم أعرفه ، كان يسكن عندي وخرج ولم يعد حتى متعلقاته تركها ، فذكرتُ له ظروفه وطلبت منه أن يحضر متعلقات جلال ، وبعد يومين أحضرها كانت من ضمن المتعلقات بطاقته الشخصية التي عرفت منها هويته المصرية وخطاب وأوراق الإقامة وملابسه ، قمت على الفور بالذهاب إلى الجهة المسئولة وتمت الإجراءات وتم ترحيله ، كنت حريصاً على كتابة هذا الخطاب لأوضح لكم الملابسات التي عاشها وذلك لعلمي إنه لا يتذكر شيئاً، ثم ختم خطابه بالدعاء له بالشفاء ، ثم نظرت سعاد إلى ليلى قائلة : أما الخطاب الأخر فقد كان لحضرتك ولم يتمكن من إرساله إليكِ بسبب تعرضه لهذا الحادث ، ثم استأنفت سعاد حديثها قائلة : لم تكن حالة جلال تسمح برؤيتكِ لحظة وصوله ، قمنا بعرضه على الأطباء المتخصصون وقمنا بعمل الإشاعات والتحاليل ونصحنا الأطباء بعدم تعرضه لانفعالات في تلك الفترة ، كانت تنتابه حاله خوف يرتعش منها جسده ، ففضلنا عدم معرفتك حتى تتحسن حالته بالعلاج ، وأرسلت إليك الخطاب مع عمرو وطلبت منه أن يعطيه للبواب لكي يسلمه إليك باليد وطلبت من عمرو ألا يظهر أمامك ِ حتى لا تسأليه عن جلال ، كانت الظروف غير مناسبة لذلك ، نظرت إليها ليلى قائلة : كيف تبدو حالته الآن ؟ أومأت سعاد برأسها قائلة : تحسنت حالته ولكن نصحنا الأطباء بأن يكتمل العلاج في الخارج ، الشفاء نسبته كبيرة ، نظرت ليلى إلى سعاد قائلة : إن شاء الله سيسافر للخارج لاستكمال علاجه ، ثم تدخل والد ليلى في الحديث قائلاً : ونحن سنساعد في مصاريف العلاج ، استقبلت سعاد هذا الكلام بانشراح صدر وفرحة شديدة ، أما ليلى فنظرت باتجاه والدها قائلة : وأنا سوف أسافر معه في هذه الرحلة ، نظر إليها والدها ممانعاً ورافضاً ذلك ، قائلاً لها كيف تسافري معه ؟ إنه خطيبك فقد ، نظرت إليهم سعاد ثم أردفت قائلة : نكتب الكتاب وتسافر ليلى وبعد رجوعهم بالسلامة يكون الزفاف ثم نظرت سعاد إلى والد ليلى قائلة : إنها رحله علاج كل منهما سيكون في حجرة منفصلة كأنها طبيبة مرافقة لمريض وضحكت ، كان هذا الحل مرضياً لولد ليلى ، واستقروا على هذا الرأي ، وانصرفت سعاد وأخوها عمرو وانتهت المقابلة ، كانت ليلى في اشد حالتها سعادة ، ولكنها كانت تتألم في نفس الوقت وذلك لما وصل إليه حال جلال وظروف أصابته ، ولكن مجرد ظهوره كان كفيل بسعادتها ثم تذكرت ليلى أحلام ومهجة ، إنها تعلم مدى تشوقهم لمعرفة ما حدث في هذا اللقاء ، فقامت ليلى بالاتصال بواحدة تلو الأخرى وأخبرتهما بما حدث ، كانت ليلى تبدو سعيدة هذا ما لمسته أحلام ومهجة ، كانت لهجتها مختلفة وأسلوبها كان يعبر عن واقع طرق بحياتها إنها أصبحت إنسانة مختلفة ، اليوم تذوق قلب ليلى السعادة ، السعادة التي لم تعرف طريقها إلى قلبها منذ سنوات ، لقد ذهب النوم من جفونها ولم يصاحب مقلتيها في تلك الليلة فظلت مستيقظة حتى الصباح ، وفى اليوم التالي ذهبت ليلى ووالدها إلى جلال وما أن وقعت عيناها عليه أخذت تتملقه وانهمرت العبرات ، وهو في الجانب الأخر ينظر إليها وملأت عينه بالدموع ، لقد عرفها ، جلست بجانبه وقالت له حمد لله على سلامتك ، ثم التفت جلال إلى والد ليلى وسلم عليه ، نظرت ليلى إلى جلال قائلة : سوف أقف بجانبك حتى تشفى تماماً ، ثم استأنفت قائلة : سنسافر للعلاج بالخارج سوياً ، ثم جلس الجميع يتفقون على موعد كتب الكتاب وكذلك إجراءات السفر للعلاج ، كان الوقت ضيقاً ، لقد اتفقوا أن يكون السفر بعد شهر يتم فيه تجهيز الأمر ، فاتفقوا على أن يكون كتب الكتاب بعد عشرة أيام ويكون في قاعة مخصصة لذلك ، كما اتفقوا أن تكون الدعوة في أضيق الحدود على أن تكون الدعوة للجميع في الفرح بعد رجوعهم من رحلة العلاج ، ومرت الأيام وتم كتب الكتاب وكانت أحلام ومهجة من أوائل الحاضرين ، وانتهى اليوم بسعادة وسرور ، وبدأت ليلى وجلال في الاستعداد للسفر وقاما بترتيب كل ما يخص الرحلة ، وتم حجز تذاكر الطائرة ، صديقات ليلى أتين ليسلمن عليها ، وحان وقت السفر ، لقد أخذ جلال كل التحاليل والإشاعات معه ، لقد ركب جلال وليلى ووالدها وسعاد أخت جلال السيارة وانطلقوا إلى المطار ، وبدأت رحلة العلاج التي ستستمر ثلاثة أشهر ، ركبت ليلى وجلال الطائرة ، كانت ليلى تنظر من شباك الطائرة على السحاب ويدها تتشابك بيد جلال ، منظر السحاب كان رائعاً ، وزاده روعة شعورها بالارتياح بعد زوال الكابوس الذي كان يطبق على أنفاسها ، لقد كانت سعيدة عندما علمت من جلال إنه يتذكر كل ما كان بينهما وخصوصا الليلة التي دعته فيها وحدث فيها ما حدث ، وفور الوصول بدأ جلال بالعلاج ، وكانت ليلى تتواصل مع والدها ومع سعاد لتخبرهم عن أحوال جلال أول بأول ، كانت حالته تتحسن بشكل ملحوظ ، كانت ليلى سعيدة بذلك ، واستمر جلال في التحسن طيلة الثلاثة شهور حتى شفى تماماً ، بدأت ليلى وجلال في الاستعداد للرجوع ، لقد حجزوا تذاكر الطائرة وأخبروا والد ليلى بموعد الوصول ، ذهب والد ليلى وسعاد للمطار، لقد رجع جلال ممسكاً بيد ليلى تعلو وجهه ابتسامه ، كانت الابتسامة لا تفارق شفتاه ، ذهبت ليلى في اتجاه والدها وحضنته وقبلته ، وتبعها جلال ، ثم ذهبت إلى سعاد وسلمت عليها ، وركب الجميع السيارة واتجهوا إلى منزل ليلى ، وفى الطريق نظرت ليلى إلى سعاد قائلة : أنا وجلال اتفقنا على موعد الفرح وعلى أن نعيش مع والدي ، فلا داعي للتأجيل كفانا ما فاتنا ، نظر إليها والدها قائلاً المهم أن تكونا معي وضحك ، وقالت سعاد ألف مبارك ، ثم قامت سعاد وجلال بالمغادرة ، فقام والد ليلى وليلى بتوصيل جلال وأخته إلى منزلهم ، وفى تلك الفترة تقدم عريس لمهجة وقبلته وأخبرت ليلى وهى في سفرها في حينه وفى المساء جاءت أحلام ومهجة إلى ليلى ليسلموا عليها ، فقصت لهم ليلى كل ما حدث في رحلة العلاج ، كما قصت مهجة هي الأخرى موضوع العريس الذي تقدم لها ووافقت عليه وأخبرتهم أنهم سوف يتزوجون خلال ثلاثة أشهر ، كان العريس جاهز ولا ينقصه شيئاً ، ومرت الأيام وبدأت ليلى تستعد للفرح ، وجاء يوم الزفاف كانت ليلى قد دعت الأصدقاء والجيران والأقارب ، كانت ليلى تنتظر قدوم هذا اليوم حتى تبدأ حياتها وتتخلص من آثار الكابوس الذي كان ملازمها طوال السنين السابقة ، كان فستان ليلى غاية في الروعة والجمال ، وكان جلال بجوارها بثيابه الأنيقة وتم الزفاف في جو يملأه البهجة والسرور ، وعلى الجانب الأخر ظهر على أحلام أعراض الحمل ، ومرت الأيام وبعد مرور سنة على زواج ليلى رزقها الله فيها بمولود أسمته مصطفى ، كانت أحلام سبقتها بمولود أسمته أحمد ، أما مهجة فكانت لا تزال حامل ولم تضع جنينها الأول بعد ، وفى تلك الفترة جاء لجلال عقد عمل فشجعته ليلى على السفر على أن تكون معه ، وسافرت ليلى مع زوجها جلال ، كانت ليلى تزور صديقتها مهجة وبنت عمها أحلام كل أجازة وتأتى لهم بالهدايا ، وبعد مرور أربعة سنوات من السفر قرر جلال وليلى عدم السفر مرة أخرى والاستقرار بمصر ، وفى تلك الفترة كانت ليلى لها من الأبناء ثلاثة مصطفى ومحمد وليلى ، لقد أصر جلال أن يسمى أول مولودة له باسم ليلى ، أما أحلام فرزقها الله بثلاثة أبناء أيضاً أحمد وهدير ومنى ، أما مهجة فقد رزقها الله بمروة وأشجان ، لم تنقطع زيارة ليلى لمهجة وأحلام بعد استقرارها بمصر ، لقد كانوا يجتمعون كل أسبوع سواء في النادي أو عند إحداهن وتسير الحياة على وتيرة ويكبر الأبناء ويصلوا لسن قارب الشباب ، وفى يوم عطلة دعت ليلى زوجها للذهاب إلى النادي وسبقته هي والأولاد ، وجلست تنتظر قدومه ، لقد جاء إليها جلال ممسكاً وردة في يده ، قدمها إليها قائلاً : إنك أعز الناس إلى قلبي، نظرت إليه ليلى قائلة : احبك .
تمت
بقلم / د. جمال إبراهيم عبد الله
البلد / جمهورية مصر العربية
الترجمة للغة الهولندية. .....
Roman - verscheurd door pijn
Het zesde en laatste hoofdstuk
De dagen gingen voorbij en de trouwdatum naderde en Ahlam en haar bruidegom boekten de trouwzaal en het aftellen naar de trouwdag begon.Laila was in beslag genomen door wat ze die dag zou dragen, totdat haar mening neerkwam op een avondjurk die er zo mooi uitzag , de uren verstreken en de trouwdag kwam, dromen kwamen uit de auto en binnen. Ze hield de hand van haar bruidegom vast en de bruiloft begon. Laila was blij terwijl ze naar Ahlam keek. Ze deelde haar vreugde. Zodra de bruiloft was begonnen. bijna ten einde kwamen de pelgrims de hal binnen en Laila en haar vader kwamen binnen. Ahlam zag er prachtig uit. Haar bruidegom is elegant, iedereen zingt en iedereen danst, Ahlam's vader omhelst zijn broer Hajj Hassan. Zijn ogen zijn gevuld met uitdrukkingen. Iedereen is gelukkig en vreugde vult de plaats. De pasgetrouwden zijn in de kosha, en een paar ogenblikken gingen niet voorbij voordat ze binnenkwam. Ze is de zus van Jalal. Soso keek naar Laila en zei tegen haar: Kijk daar, ik keek Laila vond Jalal's zus Umm groetend Ahlam en ging toen zitten. Laila keek naar Soso en voegde eraan toe: "Ik heb haar al lang niet meer gezien." , Laila ging in de richting van Jalal's zus en begroette haar en ging naast haar zitten. Jalal's zus keek naar Laila en zei: "Ik wil met je praten over een belangrijke kwestie over Jalal." Toen hervatte ze haar gesprek en zei: "Maar een andere keer zal ik naar je toe komen en bij je vader zitten.' Laila vleide haar en zei: 'Je hebt nieuws.' Over Jalal? Jalal's zus glimlachte en voegde eraan toe: "Je zult het weten als ik je bezoek. Ga nu en deel de vreugde van je neef. Zodra Laila een paar stappen zette, belde Jalal's zus haar en vroeg haar om haar mobiele telefoonnummer zodat ze contact konden opnemen Op dat moment dacht Laila na over de mogelijkheid om een telefoonnummer te krijgen. "Jalal, dus gaf ze de tijgerin aan haar, en ze draaide zich naar Soso en haar vader en ging naast hen zitten. De liedjes werden nog steeds uitgezonden en de stem was luid en oorverdovend, en zodra de vreugdeceremonie eindigde, gingen Laila en haar vader in haar auto achter de pasgetrouwden om deel te nemen aan hun bruiloft in auto's, en Laila Ahlam vertrok alleen bij de deur van haar appartement, zij en haar bruidegom. Toen keerde Laila met haar vader terug naar haar huis. Laila was moe, het was een mooie dag, maar Laila's aanwezigheid met dromen gedurende deze lange periode van de vroege ochtend tot ze haar naar het appartement van haar bruidegom bracht, maakte haar moe en uitgeput, en zodra haar lichaam zich op het bed ontspande totdat ze in een diepe slaap viel, en in De volgende dag gingen Laila en haar vader naar Ahlam om haar te zegenen.Zodra Ahlam alleen was, vertelde ze haar wat er was gebeurd tussen zij en Jalal's zus. Ahlam glimlachte en zei: "Goed." Toen voegde ze eraan toe: "Misschien hebben ze Jalal gevonden?" Na een tijdje vertrokken Laila en haar vader, en de dagen gingen voorbij, zeven dagen verstreken vanaf het moment dat Laila Jalal's zus in vreugde ontmoette, en uiteindelijk ging de mobiele telefoon met het goede nieuws van de komst van Jalal's zus. Jalal's zus zei op elk moment: "Ik kom vandaag na zonsondergang naar je toe, ik en mijn broer Amr." Laila zei: "Mijn vader en ik wachten op je." Jalal's zus beëindigde het gesprek. Jalal's zus vandaag, de de geesten van zowel Ahlam als Mohaja vroegen zich af wat deze ontmoeting zou opleveren, en de gebeurtenissen gingen door een storm.Is Jalal werkelijk verschenen? Klopt op de deur, Jalal's zus is gearriveerd, Laila haastte zich naar de deur en deed hem open, zij is Jalal's zus en haar jongere broer Amr, ze wisselden allebei een knuffel uit en toen nam Laila ze mee naar de salon. Jalal, natuurlijk, onthoud mij. Laila's vader glimlachte en zei, natuurlijk, weet je nog. Iedereen lachte. Laila keek naar Souad en zei: De zaak gaat over Jalal, en ging toen verder, zeggende: Jalal verscheen. Souad glimlachte en zei: Ja, Laila keek naar haar en was dolblij en zei: Waarom ging hij niet met je mee? Waar is hij nu ? Heeft hij naar mij gevraagd? Haar vader keek haar aan en zei: "Wees geduldig, Laila, nu zullen we de zaak weten." Souad begon te praten en zei: Ze informeerden ons over de aankomst van Jalal, dus gingen we naar het vliegveld om hem te ontvangen. Zijn toestand stond het niet toe ons om alleen naar huis te gaan. Een van hen is voor jou, en de andere is van de man die hem hielp uitzetten, die ons de omstandigheden vertelt die hij kent en hoe hij heeft geholpen hem naar Egypte te deporteren, dus onderbrak Laila haar en zei: Wat heeft hij gedaan? zeggen in de toespraak? Souad keek haar aan en voegde eraan toe: "Hij vertelde ons in zijn toespraak hoe hij aan Jalal kwam, dus hij zei dat zijn eigenaar hem vertelde over een persoon die meer dan drie jaar geleden gewond was geraakt en geen bewijs van zijn identiteit had. In met zijn tong, vervolgde hij zijn toespraak en zei: Deze vriend van mij werkte in het ziekenhuis dat Jalal behandelt, en toen de dokters hem een exit schreven, nam hij hem mee en hielp hem een baan te vinden. meer dan één plaats, en zijn toestand hielp hem niet om te blijven werken. Hij vertelde ons dat Jalal in de periode dat hij zijn vriend ontmoette, op zoek was naar werk, daarna hervatte hij zijn toespraak in de brief en zei: Ik vroeg mijn vriend om met Jalal naar me toe te komen om met me te werken in de winkel die hij bezat, dus mijn vriend stemde ermee in Jalal mee te nemen, en na twee dagen kwam hij met Jalal, ik stelde hem voor wat hij gaat doen, en vier maanden gingen voorbij, en op een dag er stopte een auto en er stapte een man uit die vroeg om een pakje sigaretten te kopen, en zodra zijn blik op Jalal viel, ging hij snel naar hem toe en zei: Jalal, Jalal, ik keek hem verwonderd aan, ken jij hem ? Hij keek me aan en zei: "Ja, ik ken hem. Hij woonde altijd bij mij en ging naar buiten en gaf zelfs zijn bezittingen niet terug. Hij liet ze achter. Ik vertelde hem over zijn omstandigheden en vroeg hem om Jalal's bezittingen te brengen, en daarna twee dagen bracht hij het. Het was een van de bezittingen van zijn persoonlijke kaart waarvan ik zijn Egyptische identiteit, een brief, verblijfspapieren en zijn kleding kende, ik ging onmiddellijk naar de verantwoordelijke autoriteit en de procedures werden afgerond en hij werd gedeporteerd. Ik wilde deze brief schrijven om u de omstandigheden waarin hij leefde uit te leggen, wetende dat hij zich niets herinnerde. Toen besloot hij zijn brief met te bidden voor zijn herstel. Toen keek Souad naar Laila en zei: Wat betreft de andere brief, het was voor jou en hij was niet in staat om het naar jou te sturen vanwege zijn blootstelling aan dit ongeval, hervatte Souad haar toespraak en zei: Jalal's toestand stond ons niet toe je te zien op het moment van zijn aankomst, we hebben hem voorgesteld aan de gespecialiseerde artsen en wij deden geruchten en analyses en de artsen adviseerden ons om hem in die periode niet aan emoties bloot te stellen, hij was in een staat van angst dat zijn lichaam trilde, dus we wilden je liever niet kennen totdat zijn toestand verbetert met de behandeling, en ik heb je de brief met Amr gestuurd en hem gevraagd om het aan de portier te geven om het met de hand bij je af te leveren. Ze zei: Hoe ziet hij er nu uit? Souad knikte met haar hoofd en zei: Zijn toestand verbeterde, maar de artsen adviseerden ons om de behandeling in het buitenland af te ronden, het herstelpercentage is groot. Laila keek naar Souad en zei: als God het wil, zal hij naar het buitenland reizen om zijn behandeling af te ronden. Toen Laila's vader kwam tussenbeide in het gesprek en zei: "We zullen helpen met de behandelingskosten. Ze ontving Souad. Deze woorden waren erg opgewekt en blij. Wat Laila betreft, ze keek naar haar vader en zei: ik zal met hem meereizen op deze reis. Haar vader keek met tegenzin naar haar en weigerde dat, en zei tegen haar: Hoe reis je met hem? Hij is je verloofde. Souad keek naar hen en voegde er toen aan toe: We schrijven het boek en Laila reist, en na hun veilige terugkeer zal de bruiloft plaatsvinden. Toen keek Souad naar Laila's vader en zei: Het is een reis van behandeling, elk van hen zal in een aparte kamer zijn, alsof ze een arts is die een patiënt begeleidt, en ze lachte. Deze oplossing was bevredigend voor Laila's zoon. Ze kwamen tot deze mening en Souad en haar broer Amr vertrokken, en het interview eindigde Laila was in haar gelukkigste staat, maar ze had tegelijkertijd pijn, en dat was toen Jalal's toestand en omstandigheden hem bereikten, maar alleen zijn uiterlijk was genoeg om haar gelukkig te maken. Toen herinnerde Laila zich Ahlam en Mohaja, dat weet ze. hoeveel ze verlangen om erachter te komen wat er in deze ontmoeting is gebeurd, dus belde Laila een voor een en vertelde ze wat er was gebeurd. Laila leek gelukkig. Dit was wat Ahlam en Moha aanraakten. Haar toon was anders en haar stijl drukte de realiteit uit van de wegen in haar leven. Ze werd een ander persoon. Vandaag proefde Laila's hart geluk, het geluk dat Ze de weg naar haar hart al jaren niet meer kende, de slaap uit haar oogleden was verdwenen en haar oogballen die nacht niet vergezelde en ze bleef wakker tot de ochtend, en de volgende dag gingen Laila en haar vader naar Jalal en zodra haar ogen op hem vielen, begon ze hem te complimenteren en de uitdrukkingen stroomden naar beneden, terwijl hij aan de kant was De ander kijkt haar aan en zijn ogen vullen zich met tranen. Hij herkende haar. Ze ging naast hem zitten en zei tegen hem: God zij dank voor je veiligheid. Toen wendde Jalal zich tot Laila's vader en begroette hem. Laila keek naar Jalal en zei: Ik zal je bijstaan tot je volledig hersteld bent. Toen zat iedereen het eens te zijn over de datum van het schrijven van het boek en de procedures voor het reizen voor behandeling, de tijd was krap. Ze waren het erover eens dat de reis zou zijn na een maand waarin de kwestie voorbereid zouden zijn, dus kwamen ze overeen dat het boek na tien dagen zou worden geschreven en in een daarvoor bestemde zaal zou staan, aangezien ze overeenkwamen dat de uitnodiging binnen zou zijn. de behandelreis, en de dagen gingen voorbij en het boek werd geschreven en dromen en Mahja waren een van de eerste aanwezigen, en de dag eindigde met geluk en vreugde, en Laila en Jalal begonnen zich voor te bereiden op de reis en ze regelden alles wat met de reis te maken had, en vliegtickets waren geboekt, Laila's vrienden kwamen haar begroeten, en het was tijd voor haar om te reizen. Jalal nam alle tests en geruchten met hem mee. Jalal, Laila, haar vader en Jalal's zus Souad stapten in de auto en reden naar de luchthaven. De drie maanden durende behandelingsreis begon. Laila en Jalal stapten in het vliegtuig, Laila keek door het raam. Het vliegtuig was op de wolken en haar hand was verstrengeld met die van Jalal. De aanblik van de wolken was prachtig, en haar gevoel van opluchting na de nachtmerrie die op haar adem was aangebracht was voorbij. Ze was blij toen ze van Jalal hoorde dat hij herinnerde zich alles wat er tussen hen was, vooral de nacht toen ze hem uitnodigde en wat er gebeurde, en onmiddellijk begon Arrival Jalal met de behandeling, en Laila communiceerde met haar vader en met Souad om hen uit de eerste hand over Jalal's toestand te vertellen, zijn toestand verbeterde aanzienlijk, Laila was daar blij mee, en Jalal bleef verbeteren gedurende drie maanden totdat hij volledig hersteld was, Laila en Jalal begonnen zich voor te bereiden om terug te keren, ze boekten de vliegtickets en ze vertelden Laila's vader van de aankomsttijd. Laila en Souad's vader ging naar het vliegveld. Jalal kwam terug en hield Laila's hand vast met een glimlach op zijn gezicht. De glimlach verliet zijn lippen niet. Laila ging naar haar vader en omhelsde hem en kuste hem. Jalal volgde haar. Toen ging ze naar Souad en begroette haar, en iedereen stapte in De auto en zij reden naar Laila's huis, en onderweg keek Laila naar Souad en zei: Jalal en ik waren het eens over een datum van vreugde en dat we bij mijn vader zouden gaan wonen, dus het is niet nodig om genoeg te wachten. Souad en Jalal vertrokken, dus Laila en Laila's vader reed Jalal en zijn zus naar hun huis, en op dat moment kwam een bruidegom naar Mahaja en kuste hem en vertelde Laila terwijl ze op reis was op dat moment en 's avonds Ahlam en Mohaja kwam naar Laila om haar te begroeten, dus vertelde Laila hen ook alles wat er tijdens de behandelreis was gebeurd. Mohaja vertelde ook het onderwerp van de bruidegom die haar ten huwelijk vroeg en zij stemde ermee in en vertelde hen dat ze binnen drie maanden zouden trouwen. De bruidegom was klaar en miste niets. De dagen gingen voorbij en Laila begon zich voor te bereiden op vreugde. De trouwdag kwam. Laila had vrienden, buren en familieleden uitgenodigd. Laila wachtte op deze dag. Om haar leven te beginnen en ontdoe je van de gevolgen van de nachtmerrie die haar de afgelopen jaren vergezelde, Laila's jurk was heel wonderbaarlijk en mooi, en Jalal stond naast haar in zijn elegante kleren, en de bruiloft vond plaats in een sfeer vol vreugde en plezier Layla's huwelijk, God zegende haar met een kind genaamd Mustafa. Ahlam ging haar voor met een kind genaamd Ahmad. Wat Muhaja betreft, ze was nog steeds zwanger en had nog geen geboorte gegeven aan haar eerste kind. Laila liep weg met haar man Jalal. Laila bezocht haar vriend Mohaja en haar neef Ahlam elke vakantie en bracht geschenken voor hen. Na vier jaar reizen besloten Jalal en Laila niet meer te reizen en zich in Egypte te vestigen, en in die periode Laila had drie kinderen, Mustafa, Muhammad en Laila. Jalal stond erop dat zijn eerste kind Layla zou heten. Wat Ahlam betreft, God zegende haar ook met drie zonen, Ahmad, Hadeer en Mona. Wat Muhaja betreft, God zegende haar met Marwa en Ashjan Laila's bezoek aan Mahja en Ahlam stopte niet nadat ze zich in Egypte had gevestigd. Ze ontmoetten elkaar elke week, in de club of bij een van hen. Het leven gaat in een snel tempo door en de kinderen groeien op en bereiken de leeftijd van de boot van de jeugd, en op een vrije dag riep Laila haar man om naar de club te gaan en zij en de kinderen gingen hem voor, en ze zat te wachten op zijn komst. Ze zei: Ik hou van je.
Klaar
Door / dr. Jamal Ibrahim Abdullah
Land / Arabische Republiek Egypte
الإثنين 23/5/2022
تمزقها الآلام ( رواية / ف.٦والأخير ) : بقلم / جمال إبراهيم
مصر