شهادة (البورد الاوربي للأدب العربي )
الأديب/ رافع الفرطوسي
البلد / العراق
Uody Altameemi
رئيس اكاديمية سفير القلم
الدكتورة / أميمة معتوقي /نائب رئيس مجلس
Dr. Ňabila Salah Eddine
مسؤول لجنة التوثيق
يوم لن يأتي
طال الوقوف أمام باب الانتظار هذا , سنوات من التمني الذي يحييه الأمل , سنوات من الخوف رغم العزيمة اللامحدودة التي يمتلكها , أساس المكان وضع على ارضٍ معرضة للنسيان , والجدران بنُيت على عجالة , فالبنَاء كان في حالة هروبٍ دائم , هروب لا وصول بعده , اما السقف فكان من طبقة سميكة تشكلت من خليط الحلم والخيال , ذلك الخليط الي يمنع السقوط.
كل ابواب المكان سهلة الفتح والاغلاق ,عدا هذا الي يقف أمامه كل ليلة , ورغم تأخره الذي صاحب سرقة السنوات الجميلة من عمرٍ كانت افضل اوقاته تلك التي سبقت الوصول لهذا الباب.
ستحين ساعة الفرج والفرح , انا على يقين من ذلك : قالها لنفسه التي لم يصاحب غيرها طوال هذه الرحلة, ستحين ساعة الفتح.. ستحين سا ... , قاطعه صوت اشعار لرسالة الكترونية رغم أنه لم يمتلك هاتفاً جوالاً قط.
في الأفق الضيق الذي احتواه وذلك الباب الموصد ,ترتسم كلمات الرسالة لتظهر جلية أمام عينيه : موعدك الكبير هو يوم الثلاثون من الشهر الجاري , قصاصات من الورق الملون بدأت تتساقط كأوراق خريفية من سقفه الذي يثق به كثيراً , مكتوب عليها بوضوح : موعدك الكبير هو يوم الثلاثين من الشهر الجاري .
تسللت نسيمات باردة الى صدره , أثلجته , وتسارعت نبضات قلبه حتى كاد يسمعها , بل يراها جياد تجري في حلبةٍ لسباق الخيل , ماذا يقول او يفعل ؟ فلقد غمره مزيج من مشاعر لا يستطيع وصفها او منحها أسم , كل ما يعرفه الان هو أنه سعيد , يحظى بلحظات لم يدركها بغير سنوات الطفولة وهو على سريره , حين كانت المسرات تتشكل على هيئة فراشات تخترق الجدار والنافذة وتدور أمام عينيه حتى يغفو.
لا وصف لحالته سوى انه سعيد وأشياء أخرى , فلا بأس ان يعيش لحظته التي انتظرها طويلا , وستكون هناك أوقات للأشياء الأخرى. كطفلٍ يلهو أو كمشجع يستمتع بفوز من يناصره, أخذ يقفز على ارض النسيان هذه ليذكرها بعهده اليها حين أخبرها بأن الموعد قادم وان طال انتظاره, وانه لن يكسر الباب ابدا طالما لديه ارادة الانتظار والوقوف .. ولماذا يكسره وهو يعلم انه سيُفتح !
مد يده الى حلق جيبه الذي افرغ من جوفه عبر سنين الصبر كل الأشياء بما فيها المفاتيح التي كان يجربها على الأبواب , فأكتشف ان الجيب قد التهم شيئا جديدا , اخرجه على الفور , فإذا هي ورقة تشبه الاوراق التي أمطرها عليه السقف , غير انها بلا لون , كُتب عليها بالحبر الشفاف : موعدك الكبير هو يوم ...
إشارات البشرى هذه وتلك ليست عبثية ولم تأتِ بالصدفة , فلقد جاءت بعد ايمان أطره بالصبر ورباه بخوفٍ شديد , يستحق بعد كل تلك المشقة ان يفتح الباب أمامه وبكل احترام , الاحترام الذي بوازي تقديسه العتيد لبابٍ مغلق كان يشخص أمامه كجندي مطيع !
أخذ الرقم ينتشر على جدران الزمن المحيطة به , ثلاثون , ثلاثون تحتها خط أحمر, ثلاثون تحيطها دائرة مغلقة , ثلاثون خلفها نقطتين ... ثلاثون ...
أدرك ان الاشارات تطالبه بالاستعداد لليوم الموعود , والى تقويم كتبه بخط يده اليمنى رغم أنه أعسرا , مد كلتا يديه ليتأكد من تاريخ اليوم وكم من الايام عليه انه ينتظر حتى يلاقي الفتح القريب!
انه التاسع والعشرين من الشهر, والساعة تشير الى نصفٍ قبل انتصاف الليل , الليل الذي اذا انتصف سيعلن ساعة الصفر ليوم جديد , ليوم سيكون يومه الكبير كما قالت الإشارات , وبشرت السقوف والجدران ..نصف ساعة وبعدها سيخلع هذا الثوب الذي أثقله وأشعره بشيخوخة مبكرة رغم أنه لا يعرف سنوات عمره بالضبط , فالتاريخ كان دائما العقبة التي تثنيه عن كل ما يتمنى تحقيقه , والحساب يوجعه لأن ارقامه تربطه بكل تاريخ حقيقي , وكم تمنى ان يكون وجعه جزءا من تاريخ مزيف وتقويم مزور !
اما في ثلاثين دقيقة قادمة , فسيكون للتاريخ أثره الجميل لأول مرة ..في قلبه وذاكرته , ستتغير كل الاشياء , فخلف الباب تكمن أشياؤه المقدرة له والمسجلة بإسمه , ولربما سيكون أسمه مطرزا عليها .
عقرب ساعته الموشومة على ساعده ,استقر على الثانية عشرة , ولم يتحرك بعدها معلنا إن الاوان قد آن , بفرح يشوبه توتر , تقدم نحو الباب محاولا فتحه , نعومته الزائدة عن الحد المعروف لم تساعده على العثور على مقبض الباب , ولا حتى مكان القفل .. وما عساه يفعل بالقفل وهو لا يملك المفتاح ! ثم أن كل الاشياء اخبرته بأن اليوم هو الموعود , يداه لا تصلان الى اي جزء من الباب , لم تفتحه النداءات ولا حتى الصرخات ,كما لم تفتحه سعة الصدر والصبر في سالف السنوات والايام , ولكن عليه ان يستجيب اليوم...هو يوم الوعد الكبير , ولكن دون جدوى.
عاد الى تقويمه الذي خطه بيمينه رغم أنه اعسرا , قرًبه من ساعته الموشومة على ساعده .كلاهما يشيران الى أنه اليوم الأول من الشهر. مد يده الى جوف الارض ليخرج موثق العهد معها , غاصت في الاعماق حتى امسكت بورقة ملفوفة , اخرجها ليفتحها بسرعة ليقرأ آخر رسائل الارض وقد ختمتها الجدران وصادق عليها السقف : ان الرسائل التي وصلت اليك ليلة أمس لم تكن كاذبة قط , غير انها كانت آخر ليلة من شباط !
* النص فاز بمسابقة لملتقى السرد الروائي
رافع الفرطوسي
البصرة 2022
الترجمة للغة الهولندية. ....
een dag die niet zal komen
Lange tijd voor deze deur wachten, jaren van wensen herleven door hoop, jaren van angst ondanks de onbeperkte vastberadenheid die hij bezit, werd het fundament van de plaats gelegd op de grond die vatbaar was voor vergeten, en de muren werden gebouwd in een haast je, het gebouw verkeerde in een staat van voortdurende ontsnapping, een ontsnapping waarna er geen toegang meer was, zoals voor het plafond. Het was van een dikke laag gevormd uit het mengsel van droom en verbeelding, dat mengsel dat vallen verhindert.
Alle deuren van de plaats zijn gemakkelijk te openen en te sluiten, behalve deze die elke nacht voor hem staat, en ondanks zijn vertraging, die gepaard ging met de diefstal van de mooie jaren van zijn leven, waren zijn beste tijden die die eraan voorafgingen deze deur bereiken.
Het uur van opluchting en vreugde zal komen, daar ben ik zeker van: hij zei tegen zichzelf, die niemand anders vergezelde tijdens deze reis, het uur van verovering zal komen.. Het zal komen... , onderbroken door het geluid van een e-mailmelding, ook al heeft hij nooit een mobiele telefoon gehad.
In de smalle horizon die het bevatte en die gesloten deur, leken de woorden van de brief duidelijk voor zijn ogen te verschijnen: Je grote date is de dertigste van deze maand, stukjes gekleurd papier begonnen als herfstbladeren van zijn plafond te vallen, die hij vertrouwt zoveel, duidelijk geschreven: je grote date is de dertigste van deze maand.
Koude bries kroop in zijn borst, sneeuwde hem, en zijn hart bonsde zo snel dat hij het bijna kon horen. Hij zag zelfs paarden rennen in een paardenrenbaan. Wat zegt of doet hij? Hij werd overweldigd door een mengelmoes van gevoelens die hij niet kon beschrijven of waaraan hij geen naam kon geven, het enige wat hij nu wist was dat hij gelukkig was, momenten had die hij pas in zijn kinderjaren op zijn bed had gerealiseerd, toen de geneugten in de vorm waren van vlinders die de muur en het raam doorboorden en voor zijn ogen cirkelden totdat hij in slaap viel.
Er is geen beschrijving van zijn toestand behalve dat hij gelukkig is en andere dingen.Het is oké voor hem om zijn langverwachte moment te beleven, en er zullen tijden zijn voor andere dingen. Als een kind dat speelt of geniet van de overwinning van zijn aanhangers, sprong hij op dit land van vergetelheid om haar te herinneren aan zijn belofte aan haar toen hij haar vertelde dat de datum eraan kwam en dat hij veel te laat was, en dat hij de afspraak nooit zou verbreken. deur zolang hij de wil had om te wachten en te staan .. En waarom breken wetende dat het zal openen!
Hij strekte zijn hand uit naar de keel van zijn zak, die in de loop der jaren van geduld alle dingen had geleegd, inclusief de sleutels die hij op de deuren had geprobeerd, en ontdekte dat de zak iets nieuws had verslonden. inkt: Je grote date is de dag...
Deze en deze tekenen van goed nieuws zijn niet absurd en kwamen niet toevallig. Ze kwamen na een overtuiging die hem met geduld omlijstte en hem met grote angst opvoedde. Na al die ontberingen verdient hij het om de deur voor hem te openen en met alle respect, het respect dat overeenkomt met zijn toekomstige heiliging van een gesloten deur, die voor hem werd gediagnosticeerd als een gehoorzame soldaat!
Het getal begon zich te verspreiden op de muren van de tijd eromheen, dertig, dertig met een rode lijn eronder, dertig omgeven door een gesloten cirkel, dertig met twee stippen erachter... dertig...
Hij realiseerde zich dat de tekenen hem vroegen om zich voor te bereiden op de beloofde dag en op een kalender die hij in zijn rechterhand schreef, ook al was hij linkshandig. te wachten tot hij de nabije verovering ontmoette!
Het is de negenentwintigste van de maand en het uur geeft half voor middernacht aan, de nacht die, als het halverwege is, het nuluur zal aankondigen voor een nieuwe dag, voor een dag die zijn grote dag zal zijn, zoals de tekenen zei, en de plafonds en muren werden aangekondigd. Hij weet niet de exacte jaren van zijn leeftijd, aangezien de geschiedenis altijd het obstakel is geweest dat hem ontmoedigt van alles wat hij wil bereiken, en de berekening doet hem pijn omdat zijn cijfers hem verbinden met elke echte geschiedenis, en hoe graag wenste hij dat zijn pijn deel uitmaakte van een valse geschiedenis en een vervalste kalender!
Maar in de komende dertig minuten zal de geschiedenis voor het eerst zijn mooie impact hebben..in zijn hart en geheugen zullen alle dingen veranderen, achter de deur liggen zijn voorbestemde dingen die op zijn naam staan geregistreerd, en misschien zal zijn naam worden erop geborduurd.
De wijzer van zijn horloge, getatoeëerd op zijn onderarm, bleef op twaalf uur staan en bewoog toen niet meer, terwijl hij aankondigde dat de tijd was gekomen, met vreugde getint met spanning, bewoog hij zich naar de deur om hem te openen, zijn extra zachtheid hielp niet hij vindt de deurklink, zelfs niet de plaats van het slot. Misschien doet hij het slot en heeft hij de sleutel niet! Toen vertelde alles hem dat het vandaag de beloofde dag was, zijn handen kwamen niet bij een deel van de deur, telefoontjes deden hem niet open, zelfs niet schreeuwen, en geduld en geduld hebben hem de afgelopen jaren en dagen niet geopend, maar hij moet vandaag reageren... Het is de dag van de grote belofte, maar het mocht niet baten.
Hij keerde terug naar zijn kalender, die hij met zijn rechterhand schreef, ook al was hij linkshandig. Hij bracht zijn horloge getatoeëerd op zijn onderarm. Beide geven aan dat het de eerste dag van de maand is. Hij strekte zijn hand uit naar de grond om het verbond met haar naar voren te brengen. Ze zonk in de diepte totdat ze een ingepakt papier ving. Hij trok het eruit om het snel te openen om de laatste letters van de aarde te lezen, verzegeld door de muren en goedgekeurd door het plafond: de brieven die gisteravond bij u zijn aangekomen, waren nooit vals, maar het was de laatste nacht van februari!
* De tekst won een wedstrijd voor het Narrative Narrative Forum
Rafea Al-Fartousi
Basra 2022
الجمعة 24/6/2022
يوم لن يأتي : بقلم / رافع الفرطوسي
العراق
